ماهی های بسیار مبهم ای که در اعماق سیل گرفتن خود را استتار می کنند

وقتی به موجوداتی فکر می کنیم که در اعماق اقیانوس ها نسبت بوسیله شبهه سازگار شده اند، اغلب عروس بحری زیست حوصله یا ماهی ماهی گیر (قلابچه ماهی) بوسیله ذهن ما می آید. ولی دیگر جانوران بی حرکت درون دریای عمیق درجهت دیگری سازگاری مشهود کرده اند و غشا آن ها به گونه ای تکامل یافته است که تقریبا شبیه یک سیاه چاله عمل می کند و تقریبا تمام پرتو گرداگرد را مکیده و مقدار بسیاری کمی از آن را بازتاب می کند و این امر به جانوران این غلبه را می دهد تا کاملا با ابهام در بی آرامی بیامیزند.

دانشمندان تو پژوهش جدیدی که تو مجله ی Current Biology منتشر شد، ۱۶ رویه از جانوران دریای عمیق را تک مطالعه قرار داده اند که می توانند زیاد از ۹۹/۵ درصد از نور مرئی را که به سمت آن ها تابیده می شود، جذب کنند. این جانوران از مبهم ترین جانوران شناخته شده روی زمین هستند. آن ها دریافتند که اگرچه این ۱۶ رویه مختلف بوده و برخی از آن ها بور ی زیادی از بی قراری دارند، همه ی دارای رنگدانه های متراکمی تو سلول های غشا خویشتن هستند که غصه برای پراکنش و هم برای جذب نور سازماندهی شده اند. کارن آزبورن، جانورشناس موزه ی ملی تاریخ غریزی اسمیتسونین و یکی از نویسندگان مبصر مقاله می گوید: «بیشتر این ماهی ها چند اینچ بیشتر اندازه ندارند و شاید به اندازه ی مشت شما برسند. وقتی به آن ها نگاه می کنید، به حالت مخملی بی پیرایه بسیار سیاه به دید می رسند و دیدن جزئیات آن ها شاق است. این واقعا جالب است.»

آزبورن که به نعوظ نیکو از میزان هایی که در سفرهای پژوهشی خویشتن با آن ها تلاقی می کند، عکس می گیرد، داخل سال ۲۰۱۴ زمانی که در تکاپو بود تا از پوست سیاه آن ها عکس بگیرد، به آن ها علاقمند شد. او می گوید: «ستاندن عکس های خوب از این ماهی های واقعا سیاه دریای عمیق تقریبا غیرممکن است. بوسیله نظر می رسد که آن ها تمام پرتو را جذب می کنند و رادیکال نیست که تنظیمات دوربین شما چه باشد.»

اژدهای زیاد سیاه اقیانوس آرام (Idiacanthus antrostomus) از تیره ترین ماهی هایی که به وسیله ی پژوهشگران مورد وارسی قرار گرفته است

الكساندر دیویس دانشجوی تحصیلات تکمیلی دانشگاه دوک که یکی از نویسندگان مقاله بوده و روی مدل سازی ساختار سلول های پوستی کار می کند، می گوید درحالی که غشا این ماهی ها به حد ی برخی از مواد دست ساز بشر متشابه وانتابلک (که ۹۹/۹۶۵ درصد از طولانی نور را جذب می کند)، سیاه نیست، مطمئنا بی سابقه است که این جانوران می توانند به طور ارگانیک سلول هایی را تولید کنند که به نعوظ غیرطبیعی تیره هستند.

مسلما این سیاهی فوق العاده نوعی تاکتیک استتار است که به ماهی اجازه می دهد غصه از دید شکارچیان و اندوه از دید طعمه ی خود پنهان شوند. اما در شبهه مطلق عمق دریا که در آن دید قدری وجود دارد، چرا باید زحمت استتار را به خود داد؟ دیویس می گوید: «در اقیانوس کاملا تاریک، لزوما درمورد پرتو خور نگرانی ندارید. اما باید ناراحت جانورانی باشید که دارای چراغ های جست وجو هستند خواه نوربَرهایی روی سر خود دارند که می درخشد و به صید دستیار می کند یا گونه هایی از صید که امکان پذیر است بخاطر امتیاز شما پول شدنی زیست تابی از خود منتشر کنند. گرفتن این پرتوهای سرگردان از نور و پنهان کردن آن ها به این ماهی ها کمک می کند تا از اینکه شام یک صیاد شوند، اجتناب بطی ء و بوسیله آن ها معاون می بطی ء تا طعمه ی خود را بگیرند.»

نمونه ای از یک گونه ماهی فوق العاده سیاه (Anoplogaster cornuta)

اما درحالی که بی وسواس توانایی پنهان شدن از چشم شکارچیان و طعمه، صفتی ارزشمند است، پوستی که ۹۹/۵ درصد از بی مو تلالو را جذب کند، بسیار غیرعادی است. پژوهشگران پیاده شدن آن شدند تا ارزش پوست زیاد تاریک این ماهی را با پوست تیره ی عادی ازنظر اقتدار ماهی برای فرار از شناسایی، مورد مقایسه قرار دهند. آن ها با کاربرد از یک مقیاس محاسباتی دریافتند که ماهیانی که بازتاب پذیری نور در آن ها ۲ درصد است، دو برابر ماهیانی که بازتاب پذیری آن ها ۰/۵ است، شایان رویت هستند. آزبورن می گوید: «بیشتر این ماهی های فوق العاده تیره بوسیله همدیگر ارتباطی ندارند اما به یک راه حل رسا اند و آن این است که خود را به این شیوه استتار کنند. تفاوت های ناچیزی در نحوه ی انجام این فقره حیات دارد؛ اما اساسا همه ی آن ها استراتژی یکسانی دارند، این مثال تزیین از تکامل همگرا است.»مقاله های مرتبط:حاصل اشتباه در انتخاب جفت تو نوعی ماهی، ایجاد یک سیاق جدید استتقلید از ماهی مخلوط بخاطر نامرئی کردن سلول های انسانسپر دفاعی طبیعی موجودات اعماق اقیانوس دربرابر ضیق زیاد آب

آزبورن توضیح می دهد این صفات از تکامل همگرا نتیجه شده اند: وقتی دو حیوان نامرتبط سازگاری های مشابهی را تکامل می دهند که حتی در سطح میکروسکوپی عملکرد مشابهی دارد. پوست آن ها نسبت بوسیله پوست ماهی های دیگر بسیار متفاوت به نظر می رسد. ملانین آن ها به طور متجاوز متراکمی در لایه ی نازکی از سلول ها در نزدیکی سطح اجنبی پوست سپرده بندی شده است. این ساختاری متجاوز غیرعادی است، زیرا بیشتر ماهی ها دارای چندین لایه ی پوستی دامن و بالای لایه ی حاوی رنگدانه ی هستند. به گفته ی دیویس، این سلول های پوستی دارای رنگدانه ی ملانوزوم هستند و این ماهی ها بوسیله گونه ای تکامل یافته اند که ملانوزوم های آن ها بتواند به نعوظ هم زمان بی قراری نور را منتشر کرده و هم آن را جذب کند. این ترکیبی از دو پدیده است که علت پیچش فوق العاده ی آن ها است.

دیویس می گوید ملانوزوم های ماهی های فوق العاده سیاه می تواند الهام بخش تاسیس مواد تقلبی سیاه جدید باشد. ساختار سلول های دارای رنگدانه قبلا وحی جزء دانشمندان بوده است و آن ها روی ذرات ملانین مصنوعی کار کرده اند. سیاه ترین موادی که تاکنون به دست بشر ساخته شده اند، همگی از نانولوله های کربنی ساخته شده اند که ساخت آن ها بسیار مشکل است. اما این خط از پژوهش های وحی گرفته از نهاد می تواند مواد جدیدی را تولید بطی ء که به نعوظ بالقوه می تواند در تجهیزات نوری مصرف شود. ابزارهایی بسان دوربین ها و و تلسکوپ ها اغلب برای اخذ نور سرگردان و حداقل کردن سیگنال های غیرضروری اعتماد بر مواد بسیار تیره هستند.

این واقعیت که این ماهی ها از بسیاری از مواد مشت ساز بشر پیچیده نمدار هستند، نشان می دهند که ما هنوز چقدر باید از طبیعت بیاموزیم و جانوران دارای توانایی هایی هستند که ما بوسیله سختی آن ها را حساسیت می کنیم. آزبورن می گوید: «این زیبایی پژوهش های میدانی اقیانوسی است: شما هرگز نمی دانید قرار است چه چیزی معین کنید.»بیشتر بخوانید:آیا قطب های مغناطیسی زمین درحال جابه جایی هستند؟بیگانگان و فرازمینی ها درون تمدن های باستانی؛ آیا این طور چیزی ممکن است؟پژوهشگران نوعی باکتری فلزخوار شناسایی کرده اندمهندسی بی نهایت: کانال پاناما، آبراه حیاتی اقیانوس اطلس و آراممهندسی بی نهایت: پل گلدن گیت، نماد ارتباط شهری در میان عجایب جهان مدرن