کشف آخرین آثار هومو ارکتوس داخل جزیره جاوه اندونزی

پژوهشگران در معاینه های متاخر خود دریافته اند که یکی از اجداد انسان های مدرن تا همین اطراف ی نسبتا اخیر در جنوب شرقی آسیا می زیسته است. «هومو ارکتوس (Homo Erectus)» خواه «انسان عبث قامت» که حدود ۲ میلیون سال قبل تکامل یافت، نخستین انسانی است که روی دو پای خود متد می رفت. حال شواهد متاخر نشان می دهد که این انسان تبار تا بسیار از ۱۰۰ هزاره سال قبل نیز درون جزیره جاوه، اندونزی عمر می کرده است.

هومو ارکتوس، بوسیله کلمه آدم شناسان، موفق ترین گونه ی انسان تباری است که تاکنون روی جبر ی خاکی زندگی کرده است. این انسان بیش قاهر تقریبا از ۲ میلیون سال قبل تا حدود ۱۰۰ هزار سال قبل (بنا به یافته های متاخر) که منقرض شد درون جنوب شرقی آسیا زندگی می کرده است. درواقع، باید گفت که هومو ارکتوس برای مدت بیش طولانی تری از ما انسان های مدرن در سیاره حضور داشته و با شرایط فعلی، پرت است که آدم های امروزی بتوانند روزی از هومو ارکتوس جلو بزنند.

حال کشف متاخر مدال می دهد، مردم های مدرن و انسان های راست تنه حداقل بخاطر مدتی هم زمان در کره زمین عمر می کرده اند. نتایج یافته های اخیر در نشریه علمی «نیچر» منتشر شده است.پژوهشگران در دهه ۱۹۳۰ موفق به کشف ۱۲ جمجمه و ۲ استخوان ران هومو ارکتوس درون کرانه های جوی سولو در جزیره جاوه شدند. پژوهشگران داخل دهه های بعد، مجاهدت کردند این فسیل های ارزشمند را قدمت گذاری کنند، اما تیرگی زمین شناختی این منطقه قدمت گذاری درخت خرما ها را زیاد بغرنج می تاسیس. در دهه ۱۹۹۰ بود که یک تیم دیرینه انسان شناسی قدمت این نخل ها را بین ۵۳ هزاره تا ۲۷ هزاره سال تعیین کرد. این قدمت گذاری درواقع حاکی از آن حیات که آدم های مدرن و هومو ارکتوس در یک زمان داخل جزیره جاوه محضر داشته اند.

پروفسور راسل سیوشون به همراه جمجمه های کشف شده هومو ارکتوس داخل جزیره جاوه، اندونزی 

اکنون یک تیم پژوهشی بوسیله رهبری پروفسور راسل سیوشون، دیرینه مردم شناسی از دانشگاه آیووا در ایالات متحده، حفاری های جدیدی را در نهشت های پرگیر جوی سولو ارتکاب دادند و نگرش را با دقت بیش بالایی مجددا تقویم کردند. سیوشون و همکارانش نهشت هایی که فسیل ها در آن کشف شده بودند را بین ۱۱۷ هزار تا ۱۰۸ هزار سال قدمت گذاری کردند. بوسیله این ترتیب، در صورتی که صحت یافته های سیوشون و همکارانش تأیید شود، فسیل های سولو را باید «جدیدترین سوابق کهنه شناسی موجود از هومو ارکتوس» تو دنیا بدانیم.

پروفسور سیوشون تو این وفاق به بی بی سی نیوز گفت:گمان نمی کنم بتوانیم قدمت گذاری دقیق تر از این داشته باشیم.

پروفسور کریس استرینگر، پژوهشگر بزرگ مملکت ی تکامل انسان در موزه تاریخ طبیعی لندن که داخل پژوهش اخیر شریک نداشته، این پژوهش را «معاینه کاملا جامعی» تو تماس ی با نهشت های سولو دانست که روزگاری فسیل های مشهور «انسان سولویی» تو آن کشف شده بود. او در ادامه افزود که پژوهشگران توانسته اند با جزئیات دقیق نشان دهند، این انسان ها حدود ۱۱۲ هزاره سال قبل جان سپردند و بعدا عظم های فسیل شده ی خود را درون نهشت های افق ی رود سولو پاینده گذاشته اند. با این حال پروفسور استرینگر این قدمت گذاری را برای انسان های بسیار بدوی قرین هومو ارکتوس متجاوز جدید دانست.

پژوهشگران حدس می کنند، بقایای فسیلی رود سولو درواقع نمایانگر مرگ دسته جمعی این انسان تباران است. امکان پذیر است که این اتفاق بر پی وقوع یک «لاهار» خواه «گِل رود» قیافه داده باشد. لاهار که کلمه ای به وام خمود شده از واژه جاوه ای است، جریان گِلی یا واریزه ای است که می تواند درون خلال باران شدید باران در هنگام فوران آتشفشان خواه بعد از آن قیافه دهد. این پدیده زمین شناختی متجاوز مهیب هر آنچه سر راهش باشد را با خود می برد و گمان می جوی که آخرین دسته از هومو ارکتوس ها نیز طعمه ی همین لاهار مهیب شده باشند. پیش از این، فرانک هافمن از دانشگاه تگزاس در آستین، یافته های پژوهشگران هلندی که در دهه ۱۹۳۰ درخت خرما هومو ارکتوس را کشف کردند به مداقه ارزیابی کرده حیات. او بوسیله خویشاوندان این پژوهشگران مراجعه کرده و توانسته بود عکس های پا بر جا حفاری، اطلس ها و دفترچه های آنان را به دست بیاورد. هافمن با این اطلاعات توانست ابهامات یدکی که تو تک محل کشف فسیل ها وجود داشت را کاملا برطرف بطی ء.مقاله های مرتبط:تاریخچه کهنه انسان شناسی: فسیل ها، استخوان ها، ابزارها و معماهاآیا سایر گونه های انسان قربانی ششمین ضعف گروه پرسنل شدند؟

پروفسور سیوشون، یافته های او را راهنمای خویشتن و همکارانش برای تعیین محل حفاری های جدید دانست. بوسیله این ترتیب، سیوشون و همکارانش به کمک یافته های هافمن توانستند قدری از نهشتی دست نخورده را که توسط پژوهشگران هلندی وارسته شده بود را حفاری کنند. به دید می رسد که هومو ارکتوس درون سایر جزایر جنوب شرقی آسیا، با جسم کوچک تری مانند «مردم فلورسی (مشهور به هابیت)» و «انسان لوزونی» در فیلیپین تکامل پیدا کرده است. پژوهشگران بر این باورند که احتمالا بوسیله برهان وجود منابع غذایی محدود درون این جزایر این طور اتفاقی بخاطر هومو ارکتوس افتاده است. اما در جزیره جاوه، مواد غذایی کافی درون دسترس هومو ارکتوس صبر داشته تا جثه پا بر جا بدن خویشتن را حفظ کند. احتمال می رود که انسان های جوی سولو بین ۱۵۰ تا ۱۶۰ سانتی متر بلندای بدنه داشته اند.

یافته های استیناف اخیر بوسیله مثل یافته های چند دهه ی اخیر، آنچه از نحوه ی تطور و تکامل انسان در ذهن ها وجود داشته را دچار تغییر می کند. درواقع، تکامل برضد مفهوم مشهور بوسیله «سان ی تکامل انسان» که درون آن میمون ها به تدریج مشابه انسان ها شدند خطی نبوده است. بلکه آثار و شواهد فسیلی نشان داده است که درخت خانواده انسان شاخه های متعددی داشته است و بسیاری از مردم ها داخل اطراف های یکسانی در بر بی آرامی زندگی می کرده اند.

حفاری های سال ۲۰۱۰ در انگاوي، جزیره جاوه

ولی چرا هومو ارکتوس برای چنین زمان تمام در جاوه باقیمانده است؟ این گونه ی مردم سلاله در آفریقا احتمالا حدود ۵۰۰ هزاره سال قبل منقرض شده و در چین همچنین از شواهد کنار می آید که حدود ۴۰۰ هزار سال قبل برای همیشه از ورق ی روزگار حلق شده است. سیوشون اعتقاد دارد که هومو ارکتوس در نواحی دیگر احتمالا بر اثر هم چشمی با مردم های دیگر منقرض شده، ولی موقعیت مکانی جاوه بوسیله این انسان های قدیمی اجازه رشد و تکامل در انزوا را داده است.

با این حال، فسیل های رود سولو به پرگیر ای فرع دارند که وضعیت محیطی درون جاوه در حال دگرگونی و دگرگونی بوده است. آنچه زمانی بیشه زارهای باز با آفتاب وافر و سایه ی کم بود، بدل بوسیله جنگل های حارهّ ای شده است. پروفسور سیوشون عقیده دارد که این دوره ی ویژه می تواند دقیقا زمان انقراض هومو ارکتوس درون این جزیره بوده باشد. در حقیقت، پس از این مدت هیچگاه اثری از هومو ارکتوس در جزیره یافت نشده و شکافی در این بین وجود دارد تا اینکه مردم های مدرن حدود ۳۹ هزار سال به جزیره جاوه آمدند. پروفسور سیوشون گمان می کند که هومو ارکتوس بیش از حد به گرم میوه های باز متکی بوده و از انعطاف پذیری لازم برای انطباق با بیشه های حارهّ ای برخوردار نبوده است.

انسان های مدرن تنها راه انسان تباری بودند که تو جنگل های حارهّ ای و گرمسیر عمر می کردند. این مسئله عمدتا بوسیله برهان محدودیت های فرهنگی انسان های مدرن بوده که اقتدار پیدایش همه نوع ابزارهایی برای نخجیر گوناگون جانوران را داشته اند. و هنگامی که گیاهان و جانواران جزیره جاوه به خشکی امدن پی تغییرات آب وهوایی دستخوش دگرگونی شدند، هوموارکتوس نیز به سرانجام فرمان خویشتن رسید.

اما کریس استرینگر هنوز نسبت به یافته های اخیر شک دارد. او می گوید:پژوهشگران (در یافته های اخیر خود) ادعا دارند که نمونه های تک مطالعه آنان آخرین اثر از این گونه (انسان تبار) است و مردم های مدرن و هومو ارکتوس هیچ نفس باهم تو جزیره جاوه درگاه نداشتند. با این حال، در این رابطه هنوز کاملا قانع نشده ام. درواقع، سایر نمونه های جزیره جاوه مشابه فسیل های کشف شده در انگاوي و سامبونگ ماكان هنوز به درستی قدمت گذاری نشده اند و ممکن است که این مقیاس ها حتی از این اندوه جدیدتر باشند.بیشتر بخوانید:بها هنر غار بخاطر اهل عصر پارینه سنگی و آدم های امروزیدانشمند چینی مسئول توافق ژنتیکی نوزادان به ۳ سال حبس محکوم شدمغز احساس لمس شدن را فراتر از بدن حس می کندچرا رنگ پوست انسان ها با یکدیگر اختلاف می کند؟نبرد دربرابر موش های شهری می تواند منجر به تغییرات تکاملی سریعی شود