ثبوت دوباره استعداد لئوناردو داوینچی با بازسازی طرح او بخاطر تاسیس تمام ترین پل جهان

لئوناردو داوینچی به ضایع نمونه بارز رجولیت از عصر رنسانس بود. او با نبوغ استثنایی اش بارها و بارها خیر تنها اندوه عصرانش را شوریده کرد، بلکه با بخشیدن بسیار از ۵۰۰ سال از مرگش، همچنان استعدادهای پنهان و طرح های فراموش شده اش موجب حیرت پژوهشگران می شود.

داوینچی که از او بوسیله عنوان با استعدادترین انسانی که روی زور زمین عمر کرده یاد می کنند، بیشتر به برهان آثار شاخصش از عموم تابلوی «مونالیزا» نامی به لبخند ژوکوند و «شام آخر» مشهور است، اما طرح او برای پلی که راحتی بود برای امپراتوری عثمانی ساخته شود و بوسیله طولانی ترین پل روزگار خویشتن بدل شود، مشعر از توان بی بسان او در معماری همچنین است. حال، یافته های پژوهشی متاخر نشان می دهد، تو صورتی که این پل ساخته می شد، نه تنها محکمی بسیاری بالایی می داشت، بلکه می توانست انقلابی را در تاسیس پل های تمام پدید بیاورد.

شاه بایزید دومدر سال ۱۵۰۲ از معماران انتظار که طرح های پیشنهادی خود را برای پیدایش پلی که قسطنطنیه (استانبول کنونی) را به همسایه مشهورش گالاتا همواره می کرد به دربارش ارسال کنند. داوینچی هم درون میان کسانی وجود که با فرستادن نامه ای بوسیله سلطان عثمانی، طرحش برای ساخت این پل شرح عدل. شهرت داوینچی در همان روزگار هم به نشانی هنرمند و مخترعی بزرگ، از مرزهای اروپا عبور کرده بود، اما ظاهرا طرح داوینچی با آنچه سلطان بایزد درون حافظه داشت کاملا تباین داشت، به همین برهان شاه تصمیم گرفت ریسک نکند و طرح معمولی تری را بخاطر تاسیس انتخاب کند.

طرح اصلی داوینچی کاملا به رخساره تاقی طراحی شده بود تا امکان گذر و مرور کشتی های بادبانی را امکان پذیر کند

واضح است که داوینچی قرن ها از مردمان روزگار خود جلوتر بود. اکنون، گروهی از پژوهشگران MIT (مؤسسه فناوری ماساچوست)، طرح داوینچی را پس از تجزیه و تحلیل بازسازی کردند و دریافتند، آنچه نابغه فلورانسی داخل روزگار خود طراحی کرده بود، خیر تنها طرحی بی بسان بود، بلکه در رخساره ساخته شدن تا همین حالا هم به عنوان یکی از میزان های ممتاز ی مهندسی عصر رنسانس تندرست باقی می ماند.

پژوهشگران MIT پس از بررسی مصالح، تجهیزات تاسیس وساز و وضعیت زمین شناختی منطقه خلیج شاخ زرین (که راحتی بود پل روی آن مصنوع شود) ماكتی از این پل ساختند. داوینچی داخل توضیحات خود مصالح و تجهیزات لازم برای پیدایش این پل را مشخص نکرده، اما کارلی باست و همکارانش دریافتند که تنها مصالح موجود در آن زمان که مافوق بارِ چنین پلی عظیمی فرو نمی ریخت، سنگ حیات. علاوه پیاده شدن این، پژوهشگران تصور را بر این گذاشتند که چنین پلی به انزوا و با اتکا به نیروی جاذبه و عاری هیچ ملات یا بستی بخاطر نگهداشتن سنگ ها می توانست استوار و محکم باقی بماند.

 کارلی باست در کنار ماکت ۸۱ سانتی متری پل داوینچی

باست و همکارانش برای آزمایش استحکام این پل، ۱۲۶ قالب سنگی را بوسیله صورت سه بعدی چاپ کردند. ماکتی که باست و همکارانش ساختند، ۵۰۰ موافق از طرح واقعی پل داوینچی کوچک تیز بود که قرار بود ۲۸۰ متر طول داشته باشد. در حالی که پل داوینچی تقریبا حدود ۴ برابر از پل جرج واشینگتن (در منهتن نیوریوک) و چهارونیم موافق از پل گلدن گیت (درون سانفرانسیسکو) کوتاه خیس بود، اما درون زمانه خود به طولانی ترین پل جهان بدل می شد.

باست در این خصوص گفت:(طرح داوینچی) به شدت شرف طلبانه حیات. این پل (اگر مخلوق می شد) تقریبا ۱۰ مقابل طولانی تر از پل های عصر خودش می وجود.

اکثر پل های آن زمان به صورت تاق های نیم راه اندازی ای طراحی می شدند که نیاز به ۱۰ سیلندر خواه بیشتر داشتند تا پل را استوار نگه دارند. اما طرح داوینچی کاملا تاقی لباس بود که سرنوشت فوقانی آن مسطح و قسمت تهتانی آن نیز بوسیله اندکی بلند حیات که عبور و مرور کشتی های بادبانی را از زیر پل امکان پذیر می کرد. پژوهشگران داخل ابتدا قالب های چاپ سه بعدی را با یک داربست سرهم کردند، ولی پس ازآن از اتمام کار، داربست را برداشتند و متوجه شدند که پل همان طور که از نابغه ای مانند داوینچی انتظار می رفت بدون داربست و سازه های اضافی دیگر کاملا سرپا و استوار جاویدان می ماند. باست این طراحی را نمایانگر «نبوغ هندسه» دانست و گفت که پل تنها با فشردگی مصالح متین می شد.مقاله های مرتبط:شرح حال لئوناردو داوینچی، نابغه ی عصر رنسانسپژوهشگران ایتالیایی تنها مجسمه باقی مانده از لئوناردو داوینچی را خبر کردند

طرح داوینچی و ماکتی که پژوهشگران MIT از روی آن ساختند، از بود سازه هایی به نام نیمه محور در جوانب خود نصیب می برد تا محکمی پل را در هنگام حرکات جانبی حاضر یواش. داوینچی که به مرحمت از زلزله خیز بودن منطقه آگاه بود، احتمالا به همین دلیل از این نیمه پایه ها داخل طرح پل خود استعمال کرده بود. باست و همکارانش نیز برای اثبات پایداری سازه در برابر زلزله، این پل را روی دو سکوی متحرک ساختند. پژوهشگران بعد از اینکه این دو سکو را از هم دور کردند، ملتفت شدند، پل کاملا درون موافق زلزله مقاوم بوده و می توانست درون عارض ساخته شدن تا همین حالا تیمار سالم پاینده بماند. باست درون این خصوص گفت:آیا این طرح عزب یک طراحی سَردستی بود، کار کننده که داوینچی می توانست ظرف ۵۰ ثانیه ترسیم درنگ یا اینکه عمیقا به آن فکر کرده بود؟ دانستن این موضوع دشوار است.

او در امتداد افزود، ولی آزمایشی که از روی مدل سازی داوینچی انجام گرفت نشان می دهد که او زمانی را صرف فکر کردن به آن کرده است. در حالی که نتایج یافته های اخیر هنوز در هیچ کدام از نشریات علمی عفیف منتشر نشده، باست و همکارانش نتایج یافته های خود را هفته گذشته در «کنفرانس بین المللی چارچوب ها و سازه های فضایی» در بارسلون، اسپانیا شرح دادند.بیشتر بخوانید:پل غلتان Cody Dock؛ جسارتی معمارانه با هدف احیای جاذبه های طبیعی فراموش شدهپژوهشگران ایتالیایی تنها تندیس باقی مانده از لئوناردو داوینچی را اطلاع کردندچرا معماران طراحان امتحان کاربری چیره دستی می شوندطراحی داخلی آپارتمان؛ ایده ای مینمالیستی و آرامش بخشآشنایی با معماران موفق دست دنیای جانوران