ادبیات چرنوبیل؛ قسمت دوم: مدیریت بحران و درس های تاریخی

در بخش مبدا مقاله تشریح دادیم چگونه زنجیره ی اشتباهات انسانی درکنار ضعف ساختاری طراحی رآکتورهای سری RBMK باعث ابراز انفجاری مهیب درون رآکتور شماره ی چهار نیروگاه چرنوبیل در ۲۶آوریل۱۹۸۶ شد. درنتیجه ی تکثیر فشار داخل رآکتور، درپوش هزار تنی فولادی آن به همراه دود و تمامی محتویات هسته ای موجود تا فاصله ی یک کیلومتری کرسی پرتاب شد. پس از این انفجار، تو میان آنچه از رآکتور شماره ی چهار باقی باقی مانده بود، آتش سوزی روی عدالت. شعله های سرکش آتش، ابرهای بخار و غبار را بوسیله ارتفاعات بالاتری هدایت کرد و با گسترش بیشتر، قیر موجود در ایزوگام پشت بام سالن توربین مجاور نیز شعله ور شد.

درون روزگار ۱:۲۸، اولین گروه ۱۴ نفره از آتش نشانان بوسیله محل حادثه رسیدند. اوضاع فاجعه آمیز حیات. فوری صد نیروی آتش نشان دیگر از ده پریپیات و حومه بخاطر اطفای اتش درون نگرش نیروگاه حاضر شدند. بعد از آن، دو موثر شروع که در ساعات اولیه ی حادثه براثر موج انفجار و آتش سوزی جان باختند، این گروه بزرگ از آتش نشانان فداکار بودند که لحظه انجام مأموریت، زیادترین میزان تشعشع ممکن را ستاندن کردند. تو ساعت چهار بامداد حیات که نیروهای کمکی سررسیدند. در این زمان، ۲۵۰ آتش نشان دردسترس بودند که در میان آن ها، ۶۹ نفر مستقیما تو عملیات اطفای حریق شرکت کردند. آتش سوزی حدود روزگار دو بامداد در سقف واحدهای شماره ی سه و چهار به صورت موضعی درآمد و نهایتا در ساعت پنج صبح، به طورکامل مهار شد. در همین زمان، رآکتور واحد سه که هنوز درحال بهره برداری بود، از مدار بیرون شد. واحدهای شماره ی یک و دو تا صبح ۲۷آوریل همچنان بوسیله فعالیت خود ادامه دادند و بعد، از مدار خارج شدند.کلکسیون مقالات مرتبط با فاجعه ی چرنوبیلکابوس چرنوبیل؛ قسمت اول: چرا رآکتور نیروگاه اتمی منفجر شد؟زندگی در ده پریپیات؛ قبل و صبح بعد از فاجعه چرنوبیلبازدید از چرنوبیل؛ منطقه ممنوعهنقد سریال چرنوبیل

در این مدت، آتش نشانان تمام سعی خویشتن را بوسیله کار گرفتند تا از اشاعه آتش به حجره کنترل، اتاق ژنراتور، پمپ سیرکولاسیون و انبار حاوی سوخت دیزل و کپسول های سرگین و موادشیمیایی عایق شوند. داخل گزارش ها آمده است تلاش های اولیه بخاطر هدایت آب به هسته ی رآکتور با ضعف مواجه شده بود؛ ولی درادامه، حدود ۱۲ ساعت از جریان آب پمپ های تغذیه ی اصلی با دبی ۲۰۰ تا ۳۰۰ تن تو ساعت برای اطفای بخش هایی از حریق مصرف شد. مجاهدت ها نتیجه رحم و در روز دوم حادثه، دیگر اثری از دود و بخار سفید برخاسته از رآکتور نبود.

تصویر آسمانی از رآکتور خراب شده ی نیروگاه

داخل ۲۸آوریل، با آغاز عملیات گسترده ی مدیریت بحران، مقادیر عظیمی از مواد مختلف با شعار مهار تشعشعات روی رآکتور آسیب دیده تلنبار شد. در وهله ی اول، توده ای از مواد دلربا نوترون و ضدحریق روی حفره ی ایجادشده دراثر غلیان رآکتور انباشته شد. برآورد می شود مقیاس کل مواد لبریز شده روی رآکتور به بیش از پنج هزار قد می رسید که دربرگیرنده ۴۰ تن بروم کاربید، ۲۴۰۰ تن سرب، ۱۸۰۰ کالبد ماسه و گِل و ۸۰۰ عضو خاک دولومیت می شد.تلنبار انبوه مواد عایق و ضدتشعشع روی بقایای رآکتور ذوب شده، تنها باعث اضافه مجدد دمای هسته و آغاز موج دوم سرایت رادیوکلوئیدها شد

داخل طول پروازهای اول، بالگرد به صورت ایستا برفراز رآکتور تصعید می کرد و مواد را روی محل انفجار می ریخت؛ اما چون ظرفیت تشعشعات دریافتی خلبان متجاوز بسیار بود، تصمیم بر آن شد که مواد حین حرکت بالگرد برفراز رآکتور، روی نگرش پاشیده شود. این روند خود انگیزه تخریب بیشتر سازه و پخش شدن آلودگی شد. ظرفیت ثقل از بروم کاربید ازطریق هلیکوپتر روی رآکتور رها شد تا ضمن جذب نوترون های اضافی، جلو هرگونه فایده زنجیره ای اینده گرفته شود. دولومیت نیز نقش جاذب حرارتی را عمل می کرد و با داشتن مقادیر فراوان کربن دی زنگ در ساختار خود، آتش زیرین را خفه می کرد. سرب نیز شناخته شده ترین دلکش تشعشعات بود و درکنار همه ی این ها، از ماسه و گِل نیز برای باز داشتن از جابه جایی دوباره ذرات به دام افتاده مصرف شد.

نکته ی تیمار انگیز وقوع این بود که بعدها کشف شد بسیاری از این مواد اصلا روی نگرش مقرر ریخته نشده بودند. علاوه براین، کارشناسان دریافتند ازآنجاکه مواد استفاده شده عایقی بخاطر گرمی به حساب می آمدند، خود موجب افزایش دمای هسته ی ویران شده ی رآکتور شده بودند؛ ازاین رو پس از یک هفته، انتشار موج مربوط باینده مواد رادیواکتیو را در محل واقعه نما زدند.

داخل ۵مه، سیستمی بخاطر اماله نیتروژن مایع به فضای رآکتور نصب شد تا ضمن سردکردن رآکتور، مانع از الحاق اکسیژن بوسیله آن شود. در ۶مه، بالاخره دمای هسته افت کرد و میزان رادیوکلوئیدهای منتشرشده از نگرش با کاهش چشمگیری مواجه شد. درادامه نیز، عملیات ساخت بستری عظیم از جنس بتن مسلح به جهیز خنک کننده ی تویی درون دون رآکتور آغاز شد. این کار با حفر نقب از دون واحد شماره ی سه انجام گرفت و حدود ۴۰۰ نفر ۱۵ روز در این تونل کار کردند تا بتوانند این بستر بتنی را گمارش کنند. کارکرد این بستر فقط بوسیله خنک سازی هسته ی رآکتور محدود نمی شد؛ بلکه خود مانعی برای نفوذ مواد رادیواکتیو ذوب شده بوسیله سفره های آب زیرزمینی به شمار می آمد.

بنابر آمارهای رسمی، تا اختتام ژوئیه ی۱۹۸۶، علاوه به خشکی امدن دو کارگری که تو ساعات اولیه جان خود را از دست دادند، ۶ آتش نشان به همراه ۲۲ نفر از خدمه ی نیروگاه براثر مسمومیت رادیواکتیو از دنیا رفتند. در عملیات بازیابی و پاک سازی نیروگاه در سال های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷، ۲۰۰ هزاره نفر از سرتاسر شوروی انبازی کردند. این داوطلبان نفس ایفا وظیفه، دُز بالایی از تشعشعات را با میانگین حدود ۱۰۰ میلی سیورت گرفتن کردند. گزارش های بعدی نشان داد درحدود ۲۰ هزاره نفر دُز ۲۵۰ و حتی شماره ی محدودی دُز ۵۰۰ میلی سیورتی دریافت کرده بودند.

جانمایی رآکتورهای نیروگاه (پس از بازسازی)

در آن سوی درهای نیروگاه چه گذشت؟

غلیان در نیروگاه چرنوبیل بزرگ ترین حجم آزادسازی مواد رادیواکتیو را درکل تاریخ فعالیت های غیرنظامی جهان رقم زد. در این فاجعه، مقادیر عظیمی از مواد رادیواکتیو ۱۰ روز بی وقفه در هوای آزاد منتشر شد. اختلال اقتصادی و مدنی ناشی از لطمه در جمعیت انسانی ساکن مناطق بلاروس و روسیه و اوکراین بی سابقه و علائم وحشت فلج کننده ی شاگرد از آلاینده های رادیواکتیو داخل بسیاری از مراکز مهم فضای بلوک شرق آشکار وجود. دراین میان، دو رادیوکلوئید اساسی با نام های ید-۱۳۱ (با نصف عمر کوتاه) و سزیم-۱۳۷ (با شقه عمر اهتزاز) بیشترین نقش را داخل آلودگی و مسمویت رادیواکتیو مردم برعهده داشتند.

برآوردها علامت می دهد در حادثه ی یادشده، تمامی گاز زنون بوسیله همراه نیمی از ید و سزیوم و حداقل ۵ درصد از همیشگی مانده ی مواد رادیواکتیو موجود در رآکتور شماره ی چهار در محیط آزاد شده است. بخاطر حس ابعاد چنین صدمه ای باید بدانید بنزین هسته ای موجود در رآکتور درون زمان غلیان بوسیله بیش از ۱۹۲ تن می رسا است. بیشتر این مواد به عارض غبار و تکه های کوچک در محوطه ی مجاور نیروگاه فرود آمدند؛ درحالی که مواد سبک تر به معاون قضیه باد به آسمان بالای سر اوکراین، بلاروس، روسیه و بخش هایی از کشورهای حوزه ی اسکاندیناوی و اروپا راه یافته بودند.

حدود پنج میلیون نفر از ساکنان بلاروس و روسیه و اوکراین درمعرض آلودگی با شدت بیشتر از ۳۷ kBq/m2  فراغت گرفتند؛ درحالی که جمعیتی افزون بر ۴۰۰ هزاره نفر در مناطق حفاظت شده با شدت آلودگی ۵۵۵ kBq/m2  دست وپنجه نرم می کردند (Bq خواه بکرل یکای شدت پرتوزایی است که به صورت تعداد هسته های واپاشی شده داخل حین بیان می شود). درمجموع، آمار مدال می دهد مساحتی بسیار از ۲۹.۴۰۰ کیلومترمربع شدت آلودگی افزون بر ۱۸۰ kBq/m2  داشته است.

قسمت قسمت کردن تجسس داخل حال اندازه گیری سطح تشعشعات درون منطقه ی ممنوعه (شعاع ۳۰ کیلومتری)

پریپیات، شهر مجاور نیروگاه دستخوش عارضه با جمعیت ۴۵ هزاره نفری، تو ۲۷آوریل تخلیه شد. نیز در روزهای بعدی، جمعیتی درحدود ۱۱۶ هزار نفر که درون شعاع ۳۰ کیلومتری نیروگاه سکونت داشتند، این منطقه را تخلیه کردند که دراین میان، حدود هزار نفر به صورت غیررسمی مجددا به مناطق آلوده بازگشتند. بیشتر افرادی که مجبور بوسیله تهی سازی منطقه شدند، دُزی حدود ۵۰ میلی سیورت و بعضا ۱۰۰ میلی سیورت شهود کرده بودند. تو سال های بعد از حادثه، ۲۲۰ هزار نفر از این جمعیت دوباره در مناطقی با آلودگی کمتر بی حرکت شدند و بنابر تصمیم مقام های دولتی، منطقه ی ممنوعه ی نخستین که در ابتدا شعاع ۳۰ کیلومتری (معادل با ۲,۸۰۰ کیلومترمربع) را پوشش می داد، با افزایش وسعت به ۴,۳۰۰ کیلومترمربع رسید.با وجود مشکلات پزشکی آشکار، دانشمندان هرگز موفق نشدند ارتباط میان این مشکلات و مالیات ناشی از دریافت تشعشع را تایید کنند

چندین سازمان جدیت کردند گزارش هایی درباره ی اثرهای جانبی شاگرد از حادثه ی چرنوبیل کنار مصونیت افراد منتشر کنند؛ اما به دلیل کمبود مفروضات برومند تو حوزه ی سلامت عمومی در سال های قبل از سال ۱۹۸۶، بسیاری از این برآوردهای انجام شده در گزارش ها استناد نشدنی تشخیص داده شد. راه اندازی بهداشت جهانی مقدماتی نهادی حیات که تو سال ۱۹۸۹ درباره ی نقص روش های به کاررفته درون وزن گیری اثرهای تشعشعات رادیواکتیو پهلو بیولوژی و مصونیت بانگ رحم. این موضوع باعث شد با درخواست رسمی اتحادیه ی جماهیر شوروی از آژانس جهانی انرژی اتمی، ۵۰ مأموریت میدانی در سال های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ نظام داده شود که در آن، ۲۰۰ متخصص از ۲۵ ناحیه جهان و ۷ موسسه و ۱۱ آزمایشگاه افسون شده شریک شدن کردند.

در نبود مفروضات موتمن داخل سال های پیش از ۱۹۸۶، کارشناسان به مقایسه ی داده های گروه کنترل با قسمت قسمت کردن افراد درمعرض تشعشع مجبور شدند؛ اما علی رغم وجود مشکلات پزشکی آشکار، دانشمندان هرگز فیروز نشدند وابستگی میان این مشکلات و عوارض شاگرد از دریافت تشعشع را اثبات کنند. داخل سال ۲۰۰۵ و بوسیله دنبال تحقیقات محکمه چرنوبیل، نهایتا اطلاع دادن شد:پس از چشم پوشی ۱۴ سال از حادثه، به مگر موارد مربوط بوسیله اضافه نرخ ابتلا به عطارد تیروئید، نمی قابلیت هیچگاه سند دیگری دال بر معلول های ناشی از تشعشعات در مرزوبوم ی سلامت عمومی یافت. افزون براین، هیچ شواهد علمی مبنی پهلو افزایش کلی نرخ ابتلا بوسیله عطارد خواه مرگ ومیر یا اختلالات مهلک دیگر دیده نمی شود که بتوان آن را بوسیله دریافت تشعشعات نسبت عدل.

این گزارش می گوید افراد این منطقه بیشتر به تپش و هراس شل کننده ی ناشی از کار بزرگ تشعشعات مشغول بودند. آن ها اقرار کردند به جز ۱۱۶ هزاره نفری که از منطقه ی ممنوعه تخلیه شدند، اقدامات انجام شده درون جابه جایی سایر سکنه تأثیر چندانی به خشکی امدن کاهش حجم تشعشات نگذاشته است (هرچند اثرهای ناشی از این تشعشات همچنین زیاد کم گزارش شده بود). در گزارش، این گونه آمده که تأثیرات روند مدنی ناشی از حادثه ی چرنوبیل تاحدودی با فدایی فجایع طبیعی نظیر سیلاب و زلزله و آتش سوزی مقایسه شدنی بوده است.

۲۰۰ هزار نفر از سرتاسر شوروی داخل عملیات بازیابی و پاک سازی نیروگاه در سال های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ مشارکت کردند.

نکته ی غم انگیز شایعات درباره ی حادثه ی چرنوبیل این بود که تا اینکه فداکار فیزیک دانان به بسیاری از زنان باردار خلال حادثه توصیه کردند سقط جنین کنند. این در حالی بود که بها تشعشع دریافتی این زنان بسیار کمتر از آن بود که بتوان هرگونه ریسکی بخاطر پریدن های ژنتیکی متصور شد. باوجوداین، تصور می شود آمار مرگ ومیرهای ناشی از سقط بار عمدی در آن زمان بسیار بیشتر از ضایعات مستقیم سانحه ی هسته ای بوده باشد.

آخرین جمع بندی کمیته ی علمی اثرهای تشعشعات اتمی موسسه ملل (UNSCEAR) در سال ۲۰۱۸ می گوید ۲۰ هزاره تک از موارد دیده شده از بیماری عطارد تیروئید بین سال های ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۵ مربوط به بیمارانی بوده که درون زمان وقوع ی چرنوبیل، ۱۸ سال خواه کمتر داشته اند. این گزارش می گوید یک چهارم از این موارد بوسیله سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۸ مربوط بوده که می تواند به سبب دُز زیاد تشعشعات دریافتی درون سال های اولیه ی وقوع حادثه باشد. بااین حال، اذعان شده قطعی نبودن نسبت های ذکرشده همچنان درخورتوجه است.پس از سانحه، بسیاری از زنان باردار باک زده عمدا سقط وعده کردند

در پی ظرفیت هنگفت تشعشعات ناشی از این حادثه، پوشش گیاهی گونه ی مخروطیان (محتوی انواعی از درختان کاچ) تا سو ۱۰ کیلومتری نیروگاه کاملا از بین رفت؛ اما گزارش ها می گویند خوشبختانه در سال های اخیر، بازسازی این سیاق نیز آغاز شده است. نکته ی جالب ماجرا این است که برایند زیست محیطی این حادثه، تنوع بیشتر گونه های زیستی و وفور جانداران در نطفه بوده است؛ به ویژه درباره ی منطقه ی ممنوعه که این روزها به پناهگاه امنی برای حیات وحش تبدیل شده است.مقصر اصلی واقعه کیست؟طبق اکثر مفروضات موجود داخل گزارش های نخستین ی آژانس بین المللی انرژی اتمی، درون کلکسیون اقدامات منتج به حادثه ی چرنوبیل، اپراتورهای نیروگاه به وضوح از دستورالعمل های اجرایی تجاوز کرده اند؛ هرچند به برهان تیره وجود داشتن خود این دستورالعمل ها، هنوزهم نمی توان به درستی تو این باره قضاوت کرد. به عنوان نمونه، آنتولی دیاتلوف، معماری کردن ارشد ثانیه نیروگاه چرنوبیل می گوید اجازه ایفا آزمایش در توان پایین تر را صادر کرده بود؛ ولی درادامه این گونه استدلال می بطی ء که مطابق قوانین آن زمان، انجام آزمایش درون نبوغ های پایین حلال قلمداد شده حیات.فدایی گزارش ها خطاهای اپراتوری منتهی به افت مقدماتی ی نبوغ تا سرحد ۳۰ مگاووات را آغازگر زنجیره ی حوادث قلمداد می کنند. درحالی که گزارش های بعدی وجود چنین خطاهایی را نفی می کنند و آن را به عوامل معیوب و نامعلومی نسبت می دهند که احتمالا تو جهیز کنترلی نیروگاه حیات داشته اند.

نمایی از پنل کنترلی و سیستم بازرسی عملکرد رآکتور تو اتاق کنترل یکی دیگر از عوامل معماگونه و درعین حال دخیل درون تصادف حادثه، فشرده شدن بی دلیل تکمه ی توقف اضطراری EPS-5 تو شرایط کارکرد عادی رآکتور بوده است. داده های ثبت شده در سامانه ی سرپرستی و گردآوری داده (یا به اختصار اسکادا) نشان می دهد در زمانه ۱:۲۳ شب ۲۵آوریل، اپراتورها این تکمه را به صورت دستی فشرده اند. تکمه ی مذکور برای خاموشی اضطراری رآکتور بوسیله فقره پژمرده می شود و در آن، تمامی میله های کنترلی محتوی میله های دستی به درون هسته جای گذاری می شوند. دلیل پا بر جا فشرده شدن این دکمه تو زمان عملکرد عادی نیروگاه هنوز نامشخص است و معلوم محو برهان آن مواجهه با شرایط اضطراری نامعلوم بوده یا اینکه درنتیجه ی رویکرد روزمره بخاطر باثبات کردن رآکتور پس از سرانجام آزمایش انجام پژمان است. بااین حال، کارشناسان می گویند با حیات پیچش تو رفتار گیج کننده ی اپراتورها، استفاده از کلید اضطراری نباید عاملی بخاطر بروز سانحه تلقی شود؛ مگر اینکه پیش تر، ضعفی در نقشه کشی خود سیستم وجود داشته باشد.در بسیاری از اظهارنظرها پس از بازبینی حادثه، بخشی از تقصیر بااطلاع تعریف غیردقیق مؤلفه ی معادل واکنش پذیری عملیاتی (ORM) بوده است. کارشناسان می گویند وجود این طور ابهامی باعث شده اپراتورها نتوانند درک صحیحی از این مفهوم داشته باشند. با وجود نقش برجسته ی این مؤلفه در دستورالعمل های ایمنی نیروگاه های مبتنی کنار رآکتورهای RBMK-1000، میزان نکته سنج ORM هرگز به صورت مشخص دراختیار اپراتورها نبوده و هیچگاه جایی برای آن در محاسبات سیستم حفاظتی رآکتور در دیدن گرفته نشده است. اپراتورهای واحد عده ی چهار تصور می کردند فارغ از چگونگی پیکربندی در هسته، تا وقتی آستانه ی حداقلی این معیار مقداری اندک از ۱۵ نشود، رآکتور همچنان در شرایط ایمن باقی خواهد ماند. این داخل حالی است که آن ها نمی دانستند به برهان اثری بوسیله نام «فرار مثبت»، با واردکردن اولین میله های کنترلی، نمونه تاثیر پذیری داخل ناحیه ی تحتانی هسته به شدت افزایش رک خواهد کرد و اندازه آستانه ی تعریف شده عرض خود را از دست خواهد داد.نادیده گرفتن نقش «زهردار سازی زنون» نیز از عواملی بوده که به سردرگمی و تصمیمات نامتعارف اپراتورها منجر شده بود. پس از افت چشمگیر توان داخل ساعت ۰۰:۲۸ شب ۲۶آوریل، انباشت متجاوز ازحد زنون ۱۳۵ در هسته، از افزایش سطح توان رآکتور جلوگیری کرده وجود. این عامل باعث شده بود اپراتورها در تلاش بخاطر افزایش توان رآکتور، بی محابا تعداد زیادی از میله های کنترلی را بیرون کنند؛ اقدامی که از دیدگاه کارشناسان، درون ناپایدارسازی شرایط رآکتور نقش مهمی داشته است.همچنین وارسی های تازه مدال می دهند نقص طراحی ادواتی نظیر میله های کنترلی سیستم نگاهداری اضطراری رآکتور RBMK نیز احتمالا در بروز این سرگذشت دخیل بوده است. آن روش که گزارش ها می گویند، تعبیه شدن جداکننده ی گرافیتی درون حصه انتهایی میله های کنترلی از جنس بروم کاربید می توانسته تو افزایش پیش بینی نشده ی فایده پذیری میله ها و ناپایداری رآکتور مؤثر بوده باشد.

محفظه ی جدید رآکتور پس از نصب، ۴نوامبر۲۰۱۷یکی از ضعف های واقعی رآکتور RBMK-1000 داخل زمان بروز حادثه، ارج مثبت و بسیار بزرگ «ضریب حفره» بوده است. همان طورکه در تقدیر ابتدا مقاله نیز اشاره کردیم، این ضعف ساختاری بوسیله نوع نقشه کشی رآکتورهای شوروی برمی گردد. در این نوع رآکتورها برضد میزان های غربی، از گرافیت جامد برای جذب نوترون ها و تعدیل خاصیت استفاده می شود. این بدان معنا است که با افزودن حجم بخار داخل این رآکتورها، مدل جذب نوترون نه تنها افزایش نمی یابد؛ بلکه با کاهش همچنین مواجه می شود؛ درنتیجه، توان رآکتور اضافه می یابد. این نوع طراحی باعث می شود رآکتورهای RBMK در سطوح پایین توان، به شدت ناپایدار باشند و بوسیله راحتی دستخوش افزایش نبوغ پیش بینی نشده شوند. چنین سازوکاری چندان با منطق سازگاری نداشت و خدمه ی نیروگاه نیز از آن مطلع نبودند.تدریس های حادثه ی چرنوبیل

جدا از نقش صدمه ی چرنوبیل تو برچیده شدن پرده ی آهنین و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، این تجربه ی تلخ دستاوردهای مهمی برای آینده ی صنعتی هسته ای، به ویژه داخل مبحث ایمنی رآکتورهای پیدایش اروپای شرقی داشت. این موافقت حتی بخاطر دنیای غرب که از فناوری کاملا متفاوتی برای تاسیس رآکتورهای خویشتن بهره می برد، همچنین یادگیری هایی در پی داشت و باعث شد زبان مشترکی میان شرق و غرب درزمینه ی باهم اتحاد کردن های پناه رآکتورها شکل بگیرد و سرمایه گذاری های مهمی برای بهبود مدل سازی آن ها انجام شود.

پس از حادثه، سیلان اصلاح نواقص در تمامی رآکتورهای RBMK دیگری آغاز شد که در حال امر بودند. کارشناسان دریافتند ضریب قابلیت مثبت تو این نوع رآکتورها باعث ناپایداری آن هاست؛ پس، درصدد اصلاح آن برآمدند. میله های کنترلی اصلاح و تعویض شدند، ۸۰ تا ۹۰ دلربا نوترونی جدید به ساختار رآکتور افزوده شدند، زمان لازم برای جای گذاری میله های کنترلی از ۱۸ ثانیه به ۱۲ ثانیه کاهش یافت و نهایتا انبوهی اورانیوم استفاده شده از ۱.۸ به ۲.۴ درصد ارتقا یافت. درنتیجه ی این اقدامات، مقاومت رآکتورها در توان های پایین به قیافه چشمگیری بهبود یافت.

۳۰ سال پس از حادثه سانحه ی بیگانه چرنوبیل، امروزه فضای محوطه ی نیروگاه اتمی خراب بوسیله نیروگاه خورشیدی تغییر شده است.

اکنون، جهیز خاموش سازی خودکار زیاد سریع تر از قبل شده و برای رآکتورها تجهیزات نظارت خودکار نصب و مکانیزم های زنهار ترفیع چشمگیری کرده اند. دستور کار ی محاسباتی اختصاص ای تو اتاق کنترل نیروگاه ها برای تعیین دقیق مقدار ORM تهیه شده و مکانیزمی اختصاص به کار پژمرده شد که مانع از خاموشی سیستم ایمنی اضطراری حین فعالیت رآکتور می شود. آن طورکه گزارش ایمنی هسته ای آلمان می گوید:امروزه دیگر تکرار سانحه ای قرین آنچه درون چرنوبیل رخ داد، تقریبا محال است».

از سال ۱۹۸۹ تاکنون، بیش از هزار نفر از مهندسان انرژی هسته ای از شوروی قبلی بخاطر بازدید از نیروگاه های اتمی مغرب به این کشورها آمده اند و مهندسان غربی نیز متقابلا بازدیدهایی کرده اند. همچنین، بیش از ۵۰ قرارداد همکاری دوطرفه میان نیروگاه های شرق و غرب منعقد شده است. تو سایه ی این مراودات، درون سال ۱۹۸۹ انجمن جهانی اپراتورهای نیروگاه های هسته ای (WANO) لباس گرفت تا بستری برای تبادل دیدن میان ۱۳۰ اپراتور نیروگاه هسته ای در ۳۰ قلمرو گیتی ابداع شود.

پس از فاجعه ی چرنوبیل، بسیاری از برنامه های همکاری بین المللی آغاز شد که در میان آن ها، می توان به برنامه ی پناه آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA) برای بازبینی از تمامی رآکتورهای شوروی رمز کرد. برآورد می شود که تو این برنامه ها، بیش از یک میلیارد دلار کمک مالی برای اجرای ۷۰۰ پروژه ی ایمن سازی رآکتورهای گمارش شده تو کشورهای بلوک شرق جمع آوری شد. انعقاد پیمان زنهار هسته ای در ژوئن ۱۹۹۴ در وین اتریش همچنین از دیگر دستاوردهای این حادثه ی مرید بود.

نیروگاه اتمی چرنوبیل در سال ۲۰۱۸

شاید همان گونه که گزارش ایمنی هسته ای آلمان می گوید، آنچه در چرنوبیل روی داد، دیگر هرگز تکرار نشود؛ اما تقدیر این بود که چنین وقوع ای نما بخورد تا یک امت دریابد هرگز نمی نبوغ با کشیدن بلندترین دیوارهای آهنین بوسیله دور مرزهای سیاست و جغرافیا و ایدئولوژی، مسیر پیشرفت و ترقی را یک تن طی کرد. شاید اگر گیتی در آوریل ۱۹۸۶ داخل میانه ی تلاطم سرد میان دو ابرقدرت تا دندان مسلح، ناامیدانه دربند نبود، اگر دانشمندان هسته ای در چرنوبیل فرصت بیشتری برای تعامل با همتایان خود در آن لفظ جهان داشتند، اگر جهان اندکی مکان بهتری بخاطر زندگی درکنار سایرین بود، آخرین لحظات زندگی آن خدمه و آتش نشانان و صدها زن ومرد بی گناه آن قدر بختک وعده رقم نمی خورد.

دیدگاه شما درباره حادثه ی چرنوبیل چیست؟ فکر می کنید تاریخ مکرر ملت دیگری را این چنین خواهد آزمود؟بیشتر بخوانید:شرح حال ارنست رادرفورد، پدر فیزیک و شیمی هسته ایتلاش چندین ماهه گروهی از هکرها برای نفوذ بوسیله نیروگاه های برق آمریکااحتمال تکرار کبود شدگی ای متشابه چرنوبیل چقدر است؟داستان چرنوبیل؛ سرنوشت اول: چرا راکتور نیروگاه اتمی منفجر شد؟بیوگرافی انریکو فرمی، فیزیک دان ایتالیایی ملقب به معمار عصر هسته ای